Weblog en tips
Dagboek en aanwijzingen die ik heb gevonden
Vrieskou
Nachten van min tien, gure wind en sneeuw. Voor sommige betekent het sneeuw –en ijspret. Eindelijk winter met schaatsen en koek en sopie, maar allemachtig wat maak ik me een zorgen. Nagelbijtend kijk ik naar de weerberichten, wacht op meldingen van Vlieland. Maar er komt niks. Niemand die een vreemde man door de duinen ziet zwerven, geen illegale vuurtjes op het strand en geen verdwenen voedsel.
Nu mijn nagels echt op zijn en ik bij het horen van de stem van Piet Paulusma al een paniek aanval krijg, heb ik mijn spullen gepakt en ben weer naar Vlieland gegaan. Ik blijf altijd de gekke hoop houden dat mijn vader het voelt als ik er ben. Maar er is geen teken van hem en voor het eerst kan ik ook niet ‘voelen’ of hij er wel of niet is. Ik snap het niet. Er is geen mogelijkheid dat hij het eiland kan verlaten. Toch?
0 reacties (Terug naar het weblog)